อยู่ลำพังมันวังเวง กอดตัวเองมานมนาน แม้ว่าฝันยังเดียวดายอยู๋ดีไม่มีคนมาเคียงกาย ไม่มีใครมายินดี ชีวิตช่างมืดมนตื่นขึ้นมาก็วิงวอน ก่อนจะนอนก็บนบาน ขอสวรรค์ประทานใครสักคนฟ้าท่านคงได้ยินคำที่นำเธอมาพบสบสายตา* เจอกับคนที่โดนใจ แจ่มกว่าใครที่เจอมา นึกว่าฟ้าจะเอามาฝากดินอดีตคนพเนจร จากบ้านดอนจึงโบยบิน ถวิลไปถึงสวรรค์ก่อนเหตุการณ์จะบานปลาย ก่อนที่ใจจะลามปาม ว่ารักคนนี้ที่นอนหนุนตักฉันฉันได้ยินเธอละเมอ ชื่อใครก็ไม่รู้ ไม่รู้ใคร แล้วฟ้ามาพังถล่มวิมานทลาย แล้วใจก็แหลกยับเยินเพราะเธอเหลือแต่เพียงหัวเข่าฉันเองเอาไว้เช็ดน้ำตา ฟ้าส่งใครลงมาให้กันซ้ำ รักของตัวฉันต้องสังเวย ด้วยชีวิต ฟ้าส่งเธอลงมาฆ่ากัน ฟ้าส่งเธอลงมาฆ่ากัน เอิ๊กๆ